Schrijversleven

Media-meisje slaat met haar vuist op tafel

Een van de redenen om een baan te zoeken binnen de media, was mijn interesse in persvrijheid. Ik kan me een geschiedenisles op de basisschool herinneren waarin werd verteld dat tijdens de Tweede Wereldoorlog kranten werden verboden. Nu laat ik mijn frustratie over de Tweede Wereldoorlog even achterwege, maar dat ik me specifiek mijn enthousiasme voor de illegale pers herinner, betekent dat ik toch iets eerder een media-meisje was dan ik dacht.

Persvrijheid

Later verdiepte ik me verder in persvrijheid en vrijheid van meningsuiting. Ik las over mensen die gevangen werden genomen, verdwenen of gewoon op straat werden doodgeschoten. Dit zorgde ervoor dat het media-meisje in mij met haar vuist op tafel sloeg en alleen maar harder wilde schreeuwen. Maar als je in een land woont waar persvrijheid de normaalste zaak van de wereld is, en iedere gek een blog kan beginnen, zakt de strijdlust wat weg. Alle problemen die ik over dit onderwerp las, leken zo ver weg. Tot gistermiddag.

Schreeuwen

Parijs is dichtbij. Heel dichtbij. En ondanks dat mijn moeder ooit tegen me zei dat ik soms beter mijn mond kan houden, slaat het media-meisje weer met haar vuist op tafel. Ik ga hier niet schreeuwen dat ik Charlie ben. Voor zover ik weet maken mijn schrijfsels niemand kwaad, en ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om met de dood bedreigd te worden om wat je zegt, schrijft of tekent. Maar ik ga wel weer wat vaker schreeuwen. Schreeuwen wat ik wil.