Werk

Het leven van een werkloze

Je kent ons werklozen wel, we hangen de hele dag op de bank met een zak chips en kijken naar de Kardashians. We hebben al de tijd van de wereld, maken ons vooral niet te druk en krijgen een uitkering terwijl we niets doen. Och lieve mensen, was het maar zo. 

Wat mensen niet weten

Vanaf de dag dat ik afstudeerde had ik een droom, ik zou ’s werelds beste redacteur worden. Ik zag mezelf à la Carrie Bradshaw (de polder-versie) met een kop koffie in mijn hand naar kantoor huppelen om steengoede teksten te schrijven. Maar de droom klapte al snel kapot. De meeste bedrijven staan niet te springen om een pas afgestudeerde redacteur zonder relevante werkervaring. Dus ik kwam thuis te zitten. Op de bank, met een zak chips.

Het is inmiddels acht jaar geleden dat ik afstudeerde, en in de tussentijd ben ik erg vaak werkloos geweest. En ja, ik zat op de bank en keek naar de Kardashians. Dat ik naast een bak chips ook een notitieblok en laptop op mijn schoot kan balanceren, weten de meeste mensen niet. Dat ik geen recht had op WW, weten de meeste mensen ook niet. Dat sommige werklozen na jaren werken, heel even een uitkering krijgen, weten de meeste mensen ook niet. Dat heel veel werklozen zich het leplazerus werken om een baan te vinden, weten veel mensen ook niet. Daarnaast was ik trouwens als zzp’er officieel geen werkloze. Verborgen werkloosheid heet dat.

Een beetje begrip

Ondanks het gemak van automatische vacature-alerts, is het hard werken om een baan te vinden. Er komt namelijk veel meer bij kijken. Zo zijn er de tientallen vacaturesites die afgespeurd moeten worden, de perfecte CV en sollicitatiebrief, je online identiteit, netwerken, cursussen en zelfstudie. En je krijgt het niet uit je hoofd hè, dat je werkloos bent. Iedere keer dat je besluit midden op de dag naar buiten te gaan, omdat het kan, realiseer je je dat je geen baan hebt. Bij iedere verjaardag, lunch of sociale bijeenkomst, komt ter sprake dat je nog steeds geen baan hebt. Om vervolgens met medelijden te worden aangekeken.

Soms resulteert al het gedane werk in iets moois en mag je op sollicitatiegesprek. Een gesprek waar voor mij mijn hele leven van af lijkt te hangen. Dit kan het moment betekenen waardoor ik van de bank af kan komen en weer leuke dingen kan gaan doen. In zo’n gesprek vertel ik wat ik de laatste jaren heb gedaan, over mijn droom en waarom ik werkloos ben. En dan begint het wachten op het telefoontje. Het telefoongesprek waarin ik meestal te horen krijg dat ik te weinig ervaring heb, niet in het team pas, te eerlijk ben of te weinig make-up draag. Vervelend, maar alle feedback is welkom en de volgende keer probeer ik het dan anders te doen. Behalve over die make-up, die reden negeer ik. Dus terwijl ik alle informatie in mijn hoofd stamp, probeer ik me te gedragen als de ideale sollicitant. Om vervolgens te horen dat ik te weinig mezelf ben. Crap mensen, en dan zit je weer op de bank met een bak chips naar de Kardashians te kijken.

Ja, ja, ik ben tekeer aan het gaan over alles, maar blogde dit eigenlijk omdat ik graag wat meer begrip zou willen voor werklozen. We hebben niet “lekker vakantie”, maken ons (ook) druk om te betalen rekeningen en stijgende werkloosheid, werken er keihard aan om een baan te vinden, en fok man, het is me wat, die Kardashians!