Schrijversleven

Mijn Rory Gilmore moment

Ken je die aflevering van de Gilmore Girls waarin tegen Rory wordt gezegd dat ze geen goede journalist zou zijn? Tijdens mijn studie heb ik ook zo’n moment gehad. Ik stal daarna geen boot en stopte niet met mijn studie, maar ik twijfelde wel of ik de juiste beslissingen maakte.

Smack in the face

Het was een hoofdredacteur die tegen mij zei dat ik geen goede schrijver was. Dat ik beter iets anders kon gaan doen. Hij vond dat hij me een plezier deed door me hierop te wijzen. Het zou immers zonde van mijn tijd zijn als ik me op het schrijven zou blijven richten.

Er waren verschillende redenen waarom ik gewoon doorging waar ik mee bezig was en dit niet uitmondde in een totaal Rory Gilmore moment. De meest doorslaggevende reden was dat ik ook niet onder de indruk was van het schrijftalent van de hoofdredacteur. Daarnaast waren er in die periode belangrijkere dingen gaande dan mijn studie en het schrijven van teksten.

Maar toen kwam het moment dat ik afstudeerde en moest beslissen wat voor een baan ik ging zoeken. Welke kant wilde ik op? Waar was ik goed in? Dat waren de vragen die steeds weer door mijn hoofd gingen, samen met de opmerkingen van de hoofdredacteur enkele jaren daarvoor. Want ondanks dat ik zijn opmerkingen had afgedaan met “Pfff, wat weet hij nou?!” hadden zijn woorden zich in mijn hersenen genesteld. Ik was niet gestopt met mijn studie of met het schrijven van teksten, maar ik geloofde niet dat mijn teksten echt goed waren.

Wanneer ik complimenten kreeg over mijn teksten, geloofde ik het niet. Ik ben sowieso niet zo goed in het aannemen van complimenten, denk dat mensen het puur uit beleefdheid zeggen. Maar wanneer het om tekst ging, gooide ik het altijd op onwetendheid. Niet-schrijvers weten niet wat een goede tekst is (sorry), en zo goed waren mijn teksten niet.

Eigenschap van de mens

Pas nu, bijna tien jaar later, geloof ik af en toe in de oprechtheid van complimenten. En dat sommige van mijn teksten goed in elkaar zitten. Dat komt ook omdat enkele complimenten afkomstig waren van mensen wiens werk het is om schrijvers te beoordelen. En misschien ook omdat de hoofdredacteur eindelijk uit mijn geheugen vervaagd.

Achteraf vind ik het vreemd dat de enige negatieve opmerking die ik ooit kreeg, zo in mijn hoofd is blijven hangen en de positieve opmerkingen daardoor geen betekenis meer hadden. Misschien is het een eigenschap van de mens om zo te reageren. Ik hoop het, want dan lijk ik een stuk normaler. En dan kan ik deze blog nog nuttig maken, in plaats van alleen te schrijven om het schrijven. Dan zou het betekenen dat meerdere mensen hier last van hebben en daar nu op gewezen worden. En dan is het nu de taak aan jou om de boel om te gooien.

Tags: