Werk

Droombaan

Als ik even snel reken, kostte het me zo’n drie jaar om een baan te vinden. Ja, inderdaad! Kostte, want ik ben inmiddels weer aan het werk. Dat verklaart meteen mijn online afwezigheid de laatste weken. Door de nieuwe baan was ik zo druk met andere dingen, dat het bloggen iets minder hoog op mijn prioriteitenlijstje kwam te staan.
Maar het waren dus drie jaren waarin ik fanatiek alle vacatures afspeurde naar mijn droombaan. Voor degene die (net) werkloos zijn, kan dit aantal wat deprimerend werken. Sorry, maar houd vol!

Daartussenin banen

Aan het begin van deze drie jaar sprak ik met iemand over mijn vorige banen en over wat ik het allerliefste wilde doen. Mijn droombaan, zogezegd. Zij wees mij erop dat de kans dat mijn nieuwe baan mijn droombaan zou zijn klein was. En ik waarschijnlijk eerst een baan, misschien wel twee, daartussenin zou hebben. Ondanks dat ik anders hoopte, geloofde ik haar meteen. Mijn hele cv stond vol met ‘daartussenin banen’. Banen waar ik het prima naar mijn zin had, maar waar ik steeds weer dacht aan die geweldige baan in de toekomst.

Droombaan

In de afgelopen drie jaar begon ik steeds meer te denken dat mijn droombaan niet bestond. Mijn voorwaarden waren ook belachelijk. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik wel gewezen werd op mijn belachelijke eisen ten opzichte van de droomman, maar niet op die van mijn droombaan.. De droomman is een andere blog, maar in de droombaan komen al mijn interesses samen. Een creatieve baan waarin ik kan schrijven, werk met internet en marketing, én eindelijk eens geïnteresseerd ben in het vakgebied, bedrijf en/of product. Daarnaast zijn er ook nog leuke collega’s en ben ik niet the odd one out. Omdat mijn interesses op sommige punten niet verder van elkaar kunnen liggen, is mijn droombaan eigenlijk niet te vinden.

Hoe meer sollicitatiebrieven ik verstuurde, hoe meer ik dat besefte. Ik besloot steeds vaker te gaan solliciteren op ‘daartussenin banen’. Functies waarvoor ik wel de benodigde werkervaring had, maar de interesse miste. Maar dat zette ik natuurlijk niet in mijn sollicitatiebrief. Toen ik binnen een jaar Google’de naar ‘wonen en werken in Lugano’ en ‘wonen en werken in Düsseldorf’, twijfelde ik of het zoeken naar ‘daartussenin banen’ zo’n goed idee was. Ik wilde heel graag verhuizen, maar om daarvoor een paspoort te moeten aanvragen ging wel erg ver.

Drie jaar

Het duurde drie jaar. Drie jaar waarin…
..ik mogelijke banen afwees, omdat ze te ver afstonden van mijn droombaan.
..ik het opnam tegen honderden andere sollicitanten.
..sommige bedrijven niet eens de moeite namen om me af te wijzen. Ook niet nadat ik op gesprek was geweest.
..ik bij sollicitatiegesprekken steeds maar weer eindigde als de eeuwige nummer twee.

2015

En toen begon het nieuwe jaar. Het jaar waarin ik op weg naar een tweede sollicitatiegesprek een uitnodiging ontving voor een ander sollicitatiegesprek. Het jaar dat dus begon met sollicitatiegesprekken voor twee banen die wel heel dicht bij mijn droombaan kwamen. Ik had goede hoop voor het nieuwe jaar, maar in mijn achterhoofd echode ‘daartussenin banen’… Ik zou nooit in een keer mijn droombaan krijgen.

Nu ben ik dus weer aan het werk. In een functie die wel heel dicht bij mijn droombaan komt. Een enorm veelzijdige functie, met leuke (meelezende..) collega’s, waar een groot deel van mijn interesses samenkomen, in een bedrijf dat de beste koffie ooit schenkt. Het duurde drie jaar, maar ik ben een blije meid.