Werk

Bloggers zijn ook maar mensen.

Ik heb het echt geprobeerd hoor. Afgelopen zaterdag zat ik achter mijn laptop met een kop thee en koekjes binnen handbereik. Ik zou een blog tikken. Maar eerst even de was ophangen en een nieuwe lading erin stoppen. Onderweg naar boven piekerde ik over een goede zin om mee te openen. Onderweg naar beneden had ik er zelfs twee. Ik ging zitten, nam een slok thee en plaatste m’n vingers op het toetsenbord. De eerste zin stond op het scherm, ik was begonnen! Oeh, maar eerst even dat kaartje schrijven dat op de post moet.

Het is ruim een week later. En na wat mislukte pogingen om mijn tijd in de trein voor het bloggen te gebruiken, zit ik toch weer achter mijn laptop. En hoewel er een heleboel goede en slechte excuses door mijn hoofd gaan, doe ik heel veel moeite om het tikken van een blog-excuus te ontwijken. De reden waarom mijn laatste blog al meer dan een maand geleden is, is namelijk geen excuus. Maar een verdomd goede reden, vind ik zelf.

Er is iets veranderd

Jaren geleden leerde ik een meisje kennen op de camping waar ik altijd kwam. Het meisje was begin twintig en glimlachte letterlijk van oor tot oor. Ik was twaalf en had toen al een lichte chagrijnigheid over me. Het meisje stond met haar enorme glimlach enthousiast te vertellen wat ze die dag allemaal had gedaan en hoe “ontzettend leuk!” het was geweest. Ik luisterde niet echt. De enige gedachte die door mijn hoofd ging, was hoe fijn het zou zijn als iemand haar gewoon recht in haar gezicht zou slaan. Ik kan daar namelijk niet zo goed tegen, enorme blijheid. Net als fluitende mensen voordat ik een kop koffie op heb.

Maar om terug te komen op mijn verdomd goede reden, er is iets veranderd de laatste weken. Begrijp me niet verkeerd, te blije mensen wekken nog steeds een lichte irritatie op, maar het zou dus heel goed kunnen dat ik bij enkele mensen dezelfde irritatie opwek (dat ik andere vormen van irritatie opwek daarnaast gelaten). Ik ben de laatste weken namelijk veel te blij. Zo blij dat ik alleen maar leuke dingen wil doen, in plaats van achter mijn laptop te kruipen. En zo blij dat ik mezelf begin te irriteren. Misschien dat sommigen van jullie liever hebben dat ik gewoon achter m’n laptop kruip in plaats van rond te huppelen in de wereld, maar ik vind het in ieder geval een hele goede reden om even niet al te veel bezig te zijn met bloggen.

Maar mocht je een fanatiek lezer zijn, geen zorgen. Ik maak me nu al druk om de idioot lange reclames op Spotify, dus ik vind zeer waarschijnlijk binnenkort wel iets om over te klagen, en te bloggen.

Tags: